امروز صبح زود، با مترو راه افتادیم و به لیوپیان رسیدیم.

کوهی که به "اشک‌های گوانگژو" معروف است. بعد از بررسی تجهیزات و گرم کردن، شروع به بالا رفتن کنید. من بعد از اینکه کمتر از پنج دقیقه از پله‌ها بالا رفتم، خسته شده بودم. به هر حال، مدت زیادی است که هیچ ورزشی نکرده‌ام. با این حال، به ندرت فعالیت گروهی وجود دارد که بتوان به آن پایبند بود. همانطور که می‌گویند: خودتان را مجبور نکنید، نمی‌دانید چقدر پتانسیل دارید. در نیمه راه، وقت استراحت است. آنها غذای خود را به اشتراک گذاشتند و سپس به پیاده‌روی ادامه دادند.

در حین گوش دادن به موسیقی و گپ زدن، گوسفندی را هم در وسط دیدم. بالاخره، مسافتی از کوه را پیاده رفتیم و مناظر کوه را دیدیم. خیلی زیبا بود. 12 کیلومتر پیاده‌روی کردیم و پنج ساعت طول کشید. واقعاً خسته‌ام، اما وقتی به کوه می‌رسم و به رودخانه و کوه زیبا نگاه می‌کنم، متوجه می‌شوم که این همه مدت دوام آورده‌ام. تجربه جالبی بود!

این خانواده‌ی موشی ماست، روز به روز، سال به سال، موشی هنوز هم غشایی است، ما همیشه خودمان بوده‌ایم!